๐—๐—ฒ๐—ฟ๐—ผ๐—ฒ๐—ป ๐˜€๐˜๐—ฒ๐—น๐—ฑ๐—ฒ ๐—ฒ๐—ฒ๐—ป ๐˜ƒ๐—ฟ๐—ฎ๐—ฎ๐—ด ๐—ฎ๐—ฎ๐—ป ๐—–๐—ต๐—ฎ๐˜๐—š๐—ฃ๐—ง
๐—ฒ๐—ป ๐—ถ๐—ธ ๐—บ๐—ผ๐—ฒ๐˜€๐˜ ๐˜€๐—ฝ๐—ผ๐—ป๐˜๐—ฎ๐—ฎ๐—ป ๐—ต๐˜‚๐—ถ๐—น๐—ฒ๐—ป ๐˜๐—ผ๐—ฒ๐—ป ๐—ถ๐—ธ ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐˜‡๐—ฎ๐—ด.

Niet omdat het zo zielig was โ€“ maar omdat het zo liefdevol was.
Niet over AI, innovatie of strategie.

Maar deze:
“Wat kan ik doen als mijn vrouw in de overgang is en hormoongestuurde donkere momenten kent?”

Ik stelde er ook eentje. Aan mezelf:
Waaraan heb ik in vredesnaam zรณโ€™n man verdiend?

Want liefde is geen rozenblaadjes en violen.
Soms is het een man die blijft staan terwijl jij huilt om een lege pindakaaspot.

De overgang is niet iets waar je even luchtig doorheen fietst.
Het is eerder: met lekke band, tegenwind en zonder routeplanner.
Ik voel me soms onzeker, donker, prikkelbaar, verdrietig.
Alsof mijn zelfvertrouwen verdampt en ik mezelf niet meer herken.

En dan staat hij daar.
Niet met een cape. Wel met thee.
Niet met oplossingen. Wel met een arm om me heen.
Niet omdat ik โ€˜makkelijk benโ€™. Maar omdat we samen zijn.

Ik weet dat het voor hem ook niet altijd makkelijk is.
Hij schrikt soms van mijn tranen om niks, mist de vrolijke versie van mij,
en zoekt het meisje op wie hij ooit verliefd werd.
Die er soms even niet lijkt te zijn.

En ik vind dat moeilijk. Vervelend zelfs.
Dat ik mezelf kwijt ben en hem daarmee รณรณk wat ontneem.
Maar hij blijft.

Hij luistert. Stelt vragen.
Zegt dingen als: โ€œZal ik je even herinneren dat je nog steeds prachtig bent?โ€
Of: โ€œIk ben er ook als jij jezelf even niet bent.โ€

En dan weet ik weer:
Ik hoef niet beter te zijn. Of leuker. Of vrolijker.
Ik mag gewoon zijn. Ook in deze hormonale, wankele versie.

En wij โ€“ wij kunnen ook dรญt samen.

Dus deze post is voor Jeroen.
Voor alle partners die blijven.
Voor alle vrouwen die zichzelf even niet terugvinden.
En voor het meisje in mij dat fluistert: “Ik kom wel weer terug hoor. Even geduld.”

Ook dรกt is liefde.

Misschien wil je iets delen. Misschien gewoon stil meelezen.
Allebei goed. Alles mag er zijn.

En voor alle Jeroens (en iedereen die blijft staan als het even waait):
dank je wel. Blijf dat maar doen. Het helpt meer dan je denkt.