“Mensen maken het zó ingewikkeld.”
— door Pip, die van Jeroen&Naath.
Laatst blafte een grote hond naar me.
Zo eentje met een diepe grom en een blik van: “Ik vind jou te veel energie hebben.”
Ik vond ‘m spannend.
Mijn lijf ook. Alles stond strak.
We liepen verder.
En wat deed ik?
Ik schudde het eruit.
Eén keer goed. Van kop tot kont.
En toen?
Toen was het klaar.
Geen dagboek. Geen eindeloze analyse. Geen “wat vond hij eigenlijk van mij?”
Geen slapeloze nacht met “had ik iets anders moeten doen?”
Geen boze replay. Geen oud zeer erbij sleuren. Geen schuldige aanwijzen.
Gewoon: schudden. En weer verder.
Mijn dag was nog jong. Mijn bot nog niet op. Mijn staart nog fris.
Maar jullie mensen…
Jullie blijven het vasthouden.
Boos doen.
Zeuren.
Herhalen.
Oude koeien van jaren terug het weiland weer in trekken.
Jullie slepen alles mee.
Soms snap ik niet hoe je dat allemaal kan.
Dat moet zwaar zijn, dat hoofd van jullie.
Echt — probeer het eens:
Schud het van je af.
Spring even. Tril. Lach. Beweeg.
Of leg je hoofd op mijn rug. Daar wordt alles lichter van.
Je hoeft het niet te begrijpen.
Je hoeft het alleen niet mee te nemen.
stilinmei laathetliggen doorisookeenrichting hondelogica
—&–
Klein ps-je. Vrouwtje wordt morgen 53.
Dus die is nú al blij omdat ze vandaag taart mag bakken en Vrienden op bezoek krijgt.
En ik omdat er soms een kruimel op de grond valt.
Mooie zaterdag!
Recente reacties