Nu zit ik hier. Met een pup op schoot (die inmiddels bijna niet meer te tillen is), een kop thee in mijn hand en een hoofd dat nog steeds af en toe wil grijpen naar iets ‘buitens’ om me compleet te voelen. Een melding. Een reactie. Een teken van de wereld dat ik besta.
Maar de grap is: ik bestond al. Zonder dat iemand me liked. Zonder dat iemand me appt. Zonder dat iemand vraagt hoe het met me gaat.
En eerlijk? Het is wennen.
Want blijkbaar zat er in mijn hoofd een klein team van sociale FOMO-managers dat keihard werkte om mij overal bij te houden. “Check even je berichten. Misschien is er iets belangrijks! Misschien mis je iets! Misschien… misschien…”
Nou, lieve breincommissie, ik heb nieuws:
De wereld draaide gewoon door zonder mij.
Niemand is spontaan van de aardbodem verdwenen.
Mijn pup is nog steeds belachelijk schattig (en nee, niemand vroeg naar haar, SCHANDE).
Maar weet je wat het gekste is?
Na een tijdje begon ik iets te voelen dat ik nauwelijks nog kende: ruimte.
Ruimte om niks te hoeven. Om niet altijd ‘aan’ te staan. Om niet meteen te reageren.
En in die ruimte kwam een vraag op die ik stiekem heel lang had genegeerd: Wie ben ik, als niemand kijkt?
Spoiler: dat is ongemakkelijk. Maar misschien ook gewoon de waarheid.
Dus ja, ik kom terug. Maar anders. Minder ‘aan’. Meer aanwezig. Niet omdat ik moet, maar omdat ik wil. Omdat ik iets voel. Omdat ik zin heb om te delen.
En ja, uiteraard met puppyspam. Want laten we eerlijk zijn: sommige dingen veranderen gelukkig nooit. 🐶💛
hashtaggenoegisgenoeg hashtagaanwezig hashtagpuppyspam hashtagfomoafkicken
—&—
De thee moet ik tegenwoordig trouwens ook echt niet in mijn handen houden met Pip op schoot. Ze wil vooral spelen, mijn haar opeten en heeeul veeul kusjes geven.
En… hoe ranzig ik dat ook altijd bij anderen vond, zij mag het. Gewoon even. En niet nadat ze d’r poeperd heeft zitten likken. Yech.
Recente reacties