Djeez.. het is pas half 9. De dag duurt zó akelig lang nu.
Sinds we een pup hebben begint de dag vroeg. Tenminste, volgens mijn termen dan. Ik slaap de laatste tijd beter. Dieper. Alleen… niet langer. Als er een gepiep en gekef vanuit de woonkamer komt weet ik: We zijn begonnen!
Dan komen de pipo-loopjes, het aanmoedigen en cheerleaderen bij iedere poep of plas buiten en dan mag er getraind, gespeeld en geleerd worden. Superleuk.
En… ze is zo pluizig en schattig en lief, daar heb je echt alles voor over. Dat cliché klopt gewoon aan alle kanten.
Er is alleen een maar.
Ik zit namelijk ook een paar weken ‘even niet’ op de Socials en dat slaat een soort gat in mijn dag. Ik heb ineens tijd om te lezen (Dark Tower serie van Stephen King staat op mijn e-reader, 3232 pagina’s. Doe ik gewoon).
En om dat diamond painting ding dat sinds het eind van corona in de kast ligt te verpieteren eindelijk eens af te maken.
En om te wandelen. Te niksen. Te hangen.
En vooral (en dat is echt het meest irritante van alles) te voelen. Getverderrie. Dat is pas stom. De hele godganse dag zitten te voelen.
Verdriet, angst, boosheid, en de wat meer geëvolueerde varianten zoals schuld, schaamte, paniek en meer van dat soort leuks.
En ja… dan duurt de dag dus echt lang.
Voorheen dook ik dan meteen mijn telefoon in. Nu niet. Nu laat ik het toe. Mag het er zijn.
En nu voel ik ook pas hoe hondsmoe ik ben.
Het liefst slaap ik mee in het ritme van de pup. Dutjes. De hele dag door.
Het mag en kan nu even. Ik neem de tijd. En ik ervaar nu pas hoeveel ik daarvan heb op een dag.
Recente reacties