Stop met vergeven…..

Stop met vergeven…..

Een jaar geleden, na de vreselijke berichten uit Manchester schreef ik dit. Ik las het net terug en voelde nog steeds dezelfde emoties.

Het laat het mij nog een keer delen. Op weg naar vrede en samen leven <3

 

….

Lekker in de auto naar school. Mijn meisjes naar school brengen en als altijd staat 3FM aan. 7.55 uur de aankondiging van het nieuws: “zo direct meer over de aanslag in Manchester…bij het concert van Ariane Grande”.

De jongste schrikt en roept…”is Ariane Grande dood? Mijn favoriete zangeres.”

We luisteren samen het nieuws en zijn stil. Daarna laat ik de ruimte om hen te laten praten en vragen te stellen. Niks bijzonders komt uit hun kleine maar wijze mond. Tegelijk vraag ik mij af of dat nu fijn is omdat zij er weinig impact bij ervaren of is het juist zorgwekkend omdat het hen inmiddels niks meer doet. Het laatste sluit ik uit. De vragen komen wel als ze in hen leven. Ik breng ze naar school en rij zelf weer naar huis terug.

Onderweg verplaats ik mijzelf in een van de ouders die gisteravond vergeefs op hun kind stonden te wachten. Mijn meiden zijn hopelijk ooit ook zo oud om naar concerten te gaan. Het is eigenlijk al goed voor te stellen. Ik merk dat ik ook de dader(s) tegenkom in mijn gedachten. Ik stel ze vragen: Waarom zo? Waarom daar? Waarom zij?

In mijn gedachten stel ik de vraag hoe ik zou reageren op een dader als ik zoiets zou meemaken. Een bijna onmogelijke gedachte en toch komt ie.

Het geschetste beeld is pittig en gaat niet zonder emoties. Ik ervaar mijzelf onvoorwaardelijk en oordeelloos over anderen. Mening (menselijk) ja, (ver)oordeel nee. Er komt een antwoord en het is heel anders dan ik had verwacht. Wellicht omdat ik het niet mee heb gemaakt en me het niet echt kan voorstellen, maar de onwil in mijzelf om mee te gaan in oorlog en strijd doen mij weigeren een ander te haten of ‘eenzelfde lot’ te gunnen.

Zou ik vergeven? Of zou ik zelfs naar acceptatie bewegen?

Het begrip vergeving wordt zo langzamerhand het onbewuste thema van deze dag. Meerdere malen komt de term voorbij. Ik kauw erop en kom tot de volgende blik vanuit mijn binnen:

Stop met vergeven! Het hoeft niet; zie, voel, verbind en accepteer……leef!

Ergens voel ik in mijzelf een weerstand op die zin. Mag en kan ik zo kijken? Zeg ik hier iets wat tegen alle emoties indruist? Ben ik nu hard of verzacht ik juist? Durf ik dit te stellen? Stoppen met vergeven? JA!

Hier kan zo intens op gereageerd worden en dat begrijp ik goed. Vergeven niet meer als iets nodigs ervaren brengt iets prachtigs. Ik stel mijzelf de vraag innerlijk nog een keer en het antwoord is toch echt: JA, ik voel het echt zo.

— Algemene betekenis van vergeving; Vergeving is volgens de algemene opvatting het iemand niet meer kwalijk nemen van een ernstige daad. Deze daad overtreft het gewone en is iets waarvoor sorry zeggen niet afdoende is. Vergeven wordt (doorgaans) gedaan door diegene die geestelijke of materiële schade heeft geleden —

Vergeving als daad begint altijd bij het gedrag van een ander. Alles wat met vergeving te maken heeft ligt buiten mijzelf. Wil ik het, dan is dat afhankelijk van iets wat mij is aangedaan. Maar wat is dat dan en waarom doet het mij pijn of verdriet of maakt het mij boos? Wat maakt het gedrag van iets of iemand zo belangrijk voor mij, in mij?

Vind ik dat ik vergeven moet worden dan heb ik iets gedaan wat een ander boos of verdrietig heeft gemaakt of pijn heeft gedaan. Maar kan ik iets doen aan de innerlijke gevoelens van een ander? Of is dit volledig aan de ander?

Het komt vaak hand in hand met het kleine zusje ‘spijt’. Maar ligt spijt niet net zo buiten mijzelf?

Ooeee…ook deze zin zet spanning in mijn lijf. En toch voelt het zo.

— Algemene betekenis van spijt: Spijt is een negatieve emotie met de wens dat men anders had gehandeld bij het besef of vermoeden dat een alternatieve handeling een beter resultaat tot gevolg had gehad. —-

Wat maakt dat ik spijt voel? Heb ik iets fout gedaan of handelde ik in het moment op basis van aangeleerd gedrag en voor mij de beste intenties?

Als ik er op door voel dan is het allemaal verbonden met acceptatie en liefde. Zeker ook zelfliefde. Alles wat is, dat is. Ik dus ook. Er is geen (ver/voor)oordeel in acceptatie. In vergeving en spijt wel. Wellicht is dat het….acceptatie van alles en iedereen brengt verbinding en zo weer creatie. Vooruitgang in plaats van stilstand.
Het brengt leven!

Ga ik in mijn geschetste beeld dus in strijd dan sta ik stil. Dan vier ik stilstand en ga ik voor angst, boosheid en verdriet. Accepteer ik alles en voel ik mij weer leven dan vier ik het leven. Dan voel ik mij verbonden en gaat alles samen, iedereen samen.

Stop met vergeven, accepteer….en de bron hiervan ligt in mijzelf….in jouzelf….in ons zelf.

Durf te leven! liefde leeft 

Laat een Reactie Achter