Moeder mogen zijn

Moeder mogen zijn

 

“I hated her because I wish I was more like her”. Een uitspraak die gedaan wordt in Grey’s Anatomy, een van mijn favoriete series. Die ene zin doet er nog even een schepje bovenop. Op het gevoel dat ik die ochtend al kreeg toen ik wakker werd uit een droom die voor mij alle antwoorden gaf waar ik al zo lang naar zocht.

Ook nog best toepasselijk qua planning; het gaat namelijk over moeder-zijn. Ik ben niet van die ‘opgelegde, commerciële’ feestdagen (Valentijn, moeder- en vaderdag) maar nu past het op de een of andere manier.

Het is voor mij, maar ik  gok ook voor heel veel anderen, geen makkelijk onderwerp. Misschien zelfs een taboe. Ik hoor en lees er in ieder geval weinig over. Over hoe je moeder kan, mag en misschien zelfs durft te zijn voor kinderen die al een moeder hebben. Moeder-zijn is op zich natuurlijk al ingewikkeld genoeg. Maar stiefmoeder (of bonus- of lief-moeder dat hetzelfde betekent maar wat aardiger klinkt) zijn doet daar nog een schepje bovenop.

Scheiden is een proces, een keuze, in mijn geval een geheel vrijwillige. Dat daarmee alles verandert, voor mijn eigen kinderen (de oudste twee), maar ook die van mijn nieuwe Lief, dat wíst ik wel, maar hoe… daar kwam ik meer en meer achter de afgelopen anderhalf jaar. Dat gaat stap voor stap. De liefde groeit, met de dag en ik voel me meer en meer ‘moeder van vier’ inmiddels. De kinderen gaan steeds meer delen en hun plekje vinden. Het kost tijd en dat is ook alleen maar logisch.

Er horen alleen óók nog andere mensen bij. En dát is nu precies waar ik het over wil hebben en waar ik maar weinig anderen over hoor. Het gaat over moeders en liefmoeders (die benaming heeft mijn voorkeur). De vader van mijn kinderen heeft een nieuwe relatie. En mijn nieuwe Lief’s kinderen hebben uiteraard ook een moeder. Hoe ga je daar nou mee om? Er is geen standaard-etiquette, regel of handboek voor. Ik kan ook alleen maar vertellen hoe het voor mij was en is.

Ik heb mezelf eerst een tijd erg ingehouden, ‘koest’ bijna. Omdat ik vond dat ik er wat ‘naast hing’ en geen recht van spreken had. Bij mij mochten de kinderen waarschijnlijk veel meer dan op andere plekken, omdat ‘Nee’ voelde als: “straks vinden ze me stom en willen ze hier niet meer zijn”. Totdat ik steeds meer voelde dat ik het vertrouwen kreeg. Ik mocht Liefmoeder zijn! Eerst lieten de (jongste) kinderen me dat heel duidelijk voelen, maar een tijdje terug kreeg ik ook duidelijke signalen van hun moeder. Het was goed. Ik mocht mezelf weer als moeder laten zien.

Inmiddels had de vader van de oudste kinderen dus een nieuwe relatie. Ik voelde weerstand. Wie wás die vrouw? Zij kwam in het huis van MIJN (ineens voelde dat zo) kinderen en ik moest maar hopen dat het goed ging allemaal. Vannacht was er die droom. Van een ontmoeting met haar in het huis waar de kinderen wonen. En ik zag gezelligheid, rust en liefde. Het raakte me diep. Ontroerde. Wat nou als dát precies is wat er daar gebeurt? Ik ken haar nog niet, maar ik ken mijn kinderen wèl. Ik weet dat zij hun grenzen aangeven en heel goed weten wie ze aardig vinden en wie niet. Als ik daarop vertrouw weet ik dat het ook daar goed gaat. Haar ontmoeten wil ik nog altijd heel graag, maar dat komt vanzelf, dat voel ik.

De droom gaf me het inzicht dat ikzelf ook al langere tijd behandeld word zoals ik de nieuwe vrouw in het leven van mijn kinderen het liefst zou willen zien en behandelen. Vol vertrouwen, openheid, gastvrijheid, met humor en ja… zelfs liefde. De moeder van de jongsten… zij accepteert, ziet en respecteert mij. Zij ziet hoe fijn de kinderen het vinden als ik ze een knuffel geef en met open armen opwacht als ze opgehaald worden. Zij ‘geeft toestemming’ en de kinderen voelen zich daarmee vrij om hun hartjes te volgen. Vanmorgen was er dat enorme besef en een golf van dankbaarheid. Ik durf weer moeder te zijn.

Daar hoort ook bij dat ik hetzelfde voor mijn kinderen ga doen. Ze de ruimte geef en daarmee ook het vertrouwen heb in hun vader en tegelijk in de nieuwe vrouw in zijn leven. Iedereen zelf ook ‘toestemming geef’. Op dat vlak mocht ik dus nog even goed naar mezelf kijken. Spiegeltje spiegeltje…

Waarom komt die zin uit Grey’s nou zo binnen? Hij klopt. Het woord ‘haten’ niet, even voor de record 😉 Ik heb nooit iemand gehaat en zal dat ook nooit doen. Wel voelde ik in het begin weerstand, tegen zowel de moeder van de kinderen van mijn Lief als tegen de vriendin van de vader van mijn kinderen. Terwijl zij eigenlijk allebei precies dát deden en doen wat ik zelf beter zou willen kunnen (en vanaf nu dus ook ga doen J ). Ruimte geven, ruimte nemen. Ook die uitspraak op tv was dus weer die spiegel. Dank u. Maar… Hoe werkt dat nou?

Ik werk iedere dag met mensen die leren over hun ‘ikjes’. En samen met mijn Lief leg ik dan uit dat we de Ikjes die wij ver weg gestopt hebben bij anderen opzoeken. Daar zitten ze ‘voorin de bus’. Dat zie ik ook hier. Mijn ‘alles-accepteerder’ en ‘vertrouwer’ (die bij de moeder van de jongste twee duidelijk vaker voorin de bus zitten) mogen bij mij weer wat vaker achter het stuur. De ‘onzekere’ en ‘angsthaas’ en de ‘twijfelaar’ (die eraan twijfelt of ik wel een goed genoege moeder ben) mogen wat meer achterin. Samen met de Bitch. Want ja, die is de afgelopen anderhalf jaar actief genoeg geweest en toe aan vakantie. Ik heb haar koffers al gepakt 😉 Enkele reis Timboektoe dan maar. Goede reis, vergeet de Factor 50 niet. Tuttebel.

Voor alle moeders: weet dat je goed genoeg bent. Dat je moeder BENT en altijd zult zijn. Dat twijfelen, onzeker zijn en je misschien soms zelfs ‘bedreigd’ voelen in je moeder-zijn erbij horen. Het biedt daarnaast zooooveel moois en gezelligs! Speel eens met jouw bus. En vooral: met je kinderen. Vinden ze leuk, jij als Hardrock-ster. Wedden om een bakje glitterslijm?

Leuk hè, een (lief)moeder-Leven? 😉

 

 

<3

Naath

 

 

Laat een Reactie Achter